Jæja þá er komið að sögunni frá Hell weekend.
Við byrjuðum á að hittast vinahópurinn á Red Chili til að hlaða fyrir átök helgarinnar, það var komin mikill spenningur í liðið og stress í suma. Rétt fyrir kl. 16:00 fórum við niður í Boot Camp og biðum þar til að fjörið myndi byrja. Kl. 17:00 var okkur sagt að setjast inní salinn og þar kynntu Navy Seals þjálfararnir sig (ég reyndar þekkti þá frá því í fyrra) og við horfðum einnig á myndband varðandi Hell week sem þeir eru með úti. Eftir ánægjulega kynningu þá byrjaði sko fjörið. Við áttum að búa til stærðarröð og það tókst ekki á tilsettum tíma og þurftum við því að “droppa” í gólfið í armbeygjustöðu. 49 manns voru mættir og voru armbeygjustöðurnar alveg í klessu á gólfinu en þar þurfum við að gera 30 armbeygjur við talningu frá Sveinbirni en hann var valinn til að vera Classleader ásamt Ómari. Þá var það taka 2 og ekki tókst hún betur, fengum 30 armbeygjur í viðbót. Í 3 tilraun þá tókst okkur loksins að búa til rétta stærðarröð. Ég lenti í hópi 2 og var valin sem Boatcrewleader yfir þeim hópi. Ég fékk nettan fiðring í magann af stressi að þurfa að stjórna einhverju en hópurinn var svo frábær að það gekk mjög vel að vinna saman. Þegar búið var að raða öllum niður þá skriðum við út og upp í rútu, leið okkar lá niður í Sundhöll. Í sundhöllinni var m.a. tekið sundprófið (500 metrar á tíma) og ég held að ég hafi náð rúmlega 9 mín. Var allavega 2 á eftir Rögnvaldi úr liðum 1,2 og 3. Svo hoppuðum við niður af stóra brettinu, fórum út í kuldann, fórum í boðsund (mitt lið vann fyrsta boðsundið og slepptum við næsta því að “it pays to be a winner” Einnig var bjarnaganga og krabbaganga á bakkanum á meðan sprautað var köldu vatni á okkur. Svo þurftum við að hoppa útí með bundnar hendur og þar þurftum við að láta okkur fara niður á botn og upp aftur nokkuð lengi. Eftir það þurftum við að troða marvaða með öllum á miðjubrautinni, það var rosalega erfitt því að maður var sífellt að sparka í hina því að plássið var lítið, svo hentu þeir stórum teningum útí sem átti að halda á lofti og lóðum.
Eftir langan tíma í Sundhöllinni var svo haldið uppúr og útí rútu. Þar ætluðu einhverjir að gæða sér á orkusúkkulaði sem þau höfðu smyglað með í ferðina en NEI það var sko ekki hægt, við þurftum að halda höndunum upp fyrir höfuð alla leið niður í Nauthólsvík. Þar fengum við dýrindis máltíð sem samanstóð af hráu eggi og bökuðum baunum. Svo byrjaði helvítið fyrir alvöru, við skriðum á malbiki, möl, grasi, sandi og áttum svo að fara úti sjó og bleyta okkur og velta okkur svo uppúr sandinum (“get wet and sandy”) Þarna gerðum við endalausa spretti, hjólbörur, drógum hvort annað í sandinum, armbeygjur, hnébeygur, armbeygjuhopp og allar æfingar sem Kory datt í hug að láta okkur gera og alltaf þurftum við að bleyta okkur og setja sand á milli. Það var sem betur fer stillt veður en við vorum að krókna úr kulda enda bara á hermannabuxum og hvítum stuttermabolum sem voru eiginlega ekki hvítir lengur. Eftir margra klst. æfingar í sandinum þá var skokkað af stað einhverja 6-8 km. Þetta skokk var mjög kærkomið því að þá náði maður í sig hita aftur. Þarna héldu margir að sandævintýrið væri búið en NEI það var sko ekki búið, við gerðum drumbaæfingar, fórum aftur útí sjó mörgum sinnum og gerðum fullt af öðrum æfingum í viðbót, ásamt mörgum keppnum. Inn á milli fengum við smá pásur og þá fengum við álteppi (spaceblanket) til að hlýja okkur. Þarna voru allir bara farnir að kúra saman, maður lá í faðmlögum við fólk sem að maður þekkti lítið fyrir bara til að halda á sér hita. Í “kúrinu” þá peppuðum við hvort annað upp enda vorum við nú þegar búin að missa einn úr liðinu okkar (team 2) vegna meiðsla. Eftir næstum 12 tíma í Nauthólsvíkinni þá fengum við að fara í kærkomna sturtu enda var maður orðin mjög kaldur en þá voru 6 manns hættir og margir búnir að ganga upp að þjálfurunum og ætluðu að hætta en hættu sem betur fer við það. Sturtan var æðisleg, það var frábært að komast úr blautum og söndugum fötunum, sturtan var reyndar bara ylvolg en vá hvað hún var góðJ Eftir þetta fengum við að borða, matseðillinn var s.s. brauð með skinku og osti, kleinur, möffins, súkkulaðikökur, Gatorade og vatn og átti þetta eftir að vera matseðill allrar helgarinnar. Maður hámaði í sig af bestu lyst enda vissi ég að mér veitti ekkert af orkunni. Þá kom rútan og við héldum að við ættum að fara með henni en NEI dótið okkar fékk að fara í rútuna en okkur var smalað í sendiferðabíl eins og rollum og sátum við þar á gólfinu í kúri til að halda á okkur hita. Við máttum nefninlega ekki vita hvert ferðinni var heitið. Þarna náði maður að dotta þrátt fyrir þrengsli og loftleysi. Áfangastaðurinn var Saltvík og þá tók miklu skemmtilegra við. Við áttum að fá að síga niður af ca. 10 metra hárri byggingu sem þarna var, úff ég sem er svo lofthrædd en maður yfirvann það eins og svo margt annað þessa helgi, fékk þó tár í augun þegar ég átti að fara yfir brúnina. Við sigum 3 sinnum og voru næstu 2 skipti miklu skemmtilegri. Eftir þetta var Monstermash keppni en hún var þannig að hlaupið var 2-3 km. svo skriðið í grasinu, næst klifraður kaðall eða stigi, hlaupið yfir drumba, skriðið undir hindrun, gengið á höndum yfir lárétta rimla, klifrað upp vegg með kaðli, komið sér yfir háan láréttan staur-hangið lárétt í kaðli og svo klifrað uppá háan vegg, þarna kom sér vel að hafa Ása sem swimbuddy því að ég náði ekki upp þannig að hann lánaði mér hendur til að klifra uppá. Svo var hlaupið eftir grýttum vegi og fjörunni niður að Boot Camp flagginu þar áttum við að vaða útí sjó að mitti og vaða til móts við næsta Boot Camp fána þá máttum við fara uppúr. Svo var skokkað til baka að litlu húsi sem við þurftum að skríða inní þar inni voru ýmsar hindranir, ég og Ási villtumst aðeins í húsinu en náðum loks út á réttum stað og gátum farið í sigið. Þarna fannst manni ekkert mál að fara í sjóinn því að hann kældi mann niður eftir hlaupin.
Þjálfararnir buðu okkur hvort að við vildum taka brautina aftur og reyna að bæta tímann okkar eða fara í annað verkefni. Allir völdu að taka brautina aftur því að þrátt fyrir að hún væri erfið vegna þreytu að þá var hún rosalega skemmtileg. Ég og Ási náðum að bæta okkur í seinni ferðinni og vorum himinlifandi með þaðJ Eftir þetta fengum við að borða aftur (sami matseðill og áður) og svo var haldið í skokk, ég klæddi mig í næstum öll mín föt því að það var mikill hrollur í mér, mér hlýnaði þó fljótt á hlaupunum. Við hlupum alveg að Esjunni og þar gengum við upp Esjuna, ég held að kl. hafi verið að nálgast miðnætti þegar við vorum komin á toppi Esjunnar, það var frábært útsýni og ég virkilega naut þessa kafla. Við fórum þó varlega í klettunum enda búin að vera vakandi í 1 og ½ sólarhring. Þokan læddist yfir þegar við vorum á leið niður Esjuna en hún var ekki það þykk að við rötuðum alveg niður. Uppi á Esjunni þá leið næstum yfir einn því að hann varð allt í einu mjög orkulaus, við náðum þó að leiða hann upp að steini og hlýja honum, ég fann orkukubb í vasanum sem Maja hafði gefið mér fyrr um kvöldið og við létum hann borða það, Rósi myndatökumaður var einnig með orkusúkkulaði sem við létum hann borða. Það var mjög óhugnalegt að sjá hann, hann var eins og blindfullur og maður sá í hvítuna í augunum. En sem betur fer hresstist hann og þjálfararnir fóru með hann niður. Ein stelpa varð líka orkulaus á leið niður og þurfti að bera hana restina af leiðinni. Eftir .þetta var haldið í Saltvík og svo brunað niður í Boot Camp þar sem að beið okkar þrekprófL ekki gekk það nú frábærlega eftir átök helgarinnar, en maður vissi þó að helvítinu var að ljúka þó svo að við bjuggumst flest við því að þurfa að gera eitthvað meira og voru allir tilbúnir að stökkva aftur í sjó og sand. Það var frábært hvað samheldnin var mikil í hópnum og hef ég aldrei kynnst jafn skemmtilegum liðsanda og þessa helgiJ Takk fyrir mig allirJ